Vloeistofregels op een vlucht: wat beslist bij de gate

Vloeistofregels op een vlucht worden bepaald door de veiligheidsregulator van de luchthaven, niet door de luchtvaartmaatschappij die het ticket verkoopt. Dat ene feit verklaart de meeste verwarring bij de bak: twee passagiers bij dezelfde maatschappij, op dezelfde dag, kunnen met verschillende regels te maken krijgen omdat hun luchthavens verschillende scanners hebben. De vervoersvoorwaarden van de luchtvaartmaatschappij bepalen de bagage; het veiligheidsregime bepaalt wat erin gaat.

Waar de regel staat

In de Europese Unie komt de 100 ml-containerlimiet uit Verordening (EU) 2015/1998 van de Commissie, die gedetailleerde maatregelen vaststelt voor de gemeenschappelijke basisnormen op het gebied van de beveiliging van de burgerluchtvaart. Het Verenigd Koninkrijk past gelijkwaardige eisen toe via de veiligheidsrichtlijnen van het Department for Transport. In de Verenigde Staten stelt de Transportation Security Administration de vloeistofregel vast onder 49 CFR Part 1540 en publiceert deze als de 3-1-1-regel: containers van 3,4 ounce (100 ml) of minder, in één zak van een quart, één zak per passagier.

Het getal is een containerlimiet, geen volumevrijstelling. Een fles van 200 ml die halfvol is, blijft een container van 200 ml en is onder de regel niet toegestaan. Dat is het deel dat de meeste passagiers verkeerd lezen, en het is het deel dat bepaalt of de fles bij de bak wordt ingeleverd.

De 100 ml-regel en de enkele transparante zak

Onder het standaardregime mag elke container niet meer dan 100 ml (3,4 oz) bevatten. Alle containers moeten in één transparante, hersluitbare plastic zak passen. De afmetingen van de zak zijn niet vastgelegd in de verordening; luchthavens en maatschappijen publiceren hun eigen richtlijnen, en de cijfers verschillen. De zak wordt apart aangeboden bij de veiligheidscontrole, niet in de handbagage verpakt.

Medisch noodzakelijke vloeistoffen en babyvoeding worden in de meeste regimes als uitzondering behandeld, maar de uitzondering is niet automatisch. Meestal is een verklaring bij de controle nodig en soms documentatie. De voorwaarden verschillen per regulator en per luchthaven, dus het geldende cijfer is dat van de luchthaven die wordt gebruikt, gecontroleerd op de datum van reizen.

Luchthavens die de 100 ml-regel niet meer toepassen

Sommige luchthavens hebben computertomografie (CT)-scanners geïnstalleerd die een driedimensionaal beeld van de inhoud van de tas maken. Waar de regulator de apparatuur heeft goedgekeurd, kunnen de 100 ml-containerlimiet en de enkele-zak-eis komen te vervallen. Passagiers op die luchthavens kunnen vloeistoffen in de handbagage laten, en de containergrootte is niet langer de beslissende factor.

Dit is waar de regel nu per luchthaven verschilt in plaats van per luchtvaartmaatschappij. Een passagier die vertrekt vanaf een luchthaven met CT-scanners mag een grotere container meenemen; een passagier die overstapt op een luchthaven zonder deze scanners krijgt te maken met de 100 ml-limiet bij de transitorcontrole. Het regime dat geldt, is dat van de controle die wordt gepasseerd, niet dat van de vertrekluchthaven.

Omdat de uitrol van scanners ongelijk is en goedkeuringen veranderen, hoort er geen cijfer voor een specifieke luchthaven op deze pagina. De eigen veiligheidspagina van de luchthaven bevat de actuele stand, en die moet voor vertrek worden gecontroleerd.

Batterijen: wat wel en niet in de cabine mag

Lithiumbatterijen vallen onder de Technical Instructions van de International Civil Aviation Organization en, in de Verenigde Staten, onder 49 CFR Part 175. Ze worden als gevaarlijke goederen behandeld omdat een lithiumcel in thermal runaway kan raken, en een brand in het vrachtruim is moeilijker te bereiken dan een in de cabine.

Het watt-uurcijfer is bepalend. Het staat op de batterij of het apparaat en wordt berekend uit de spanning en de ampère-uurwaarde. Als de waarde niet is aangegeven, kan de batterij worden geweigerd. De drempels verschillen per regime en per maatschappij, en de cijfers horen op de pagina’s per luchtvaartmaatschappij waar ze gedateerd zijn.

Powerbanks: het item dat het vaakst in beslag wordt genomen

Een powerbank is een reserve lithium-ionbatterij en wordt als zodanig behandeld. Hij moet in de cabine reizen, moet tegen kortsluiting zijn beschermd en mag niet in de ruimbagage. De reden is niet bureaucratisch: een powerbank in het ruim is onbereikbaar als hij faalt, en het ruim heeft geen blussysteem dat is ontworpen voor een lithiumbrand.

De meest voorkomende inbeslagname is geen verboden item. Het is een toegestaan item op de verkeerde plek: een powerbank in de ruimbagage omdat de passagier niet wist dat het een batterij was. De op een na meest voorkomende is een powerbank zonder zichtbare watt-uurmarkering, die de beveiliging niet kan verifiëren.

Poeders: de regel die niet de vloeistofregel is

Poederregels op een vlucht staan los van de vloeistofregels en worden door sommige regulators wel en door andere niet toegepast. In de Verenigde Staten kan TSA eisen dat poeders groter dan 12 ounce (350 ml) uit de tas worden gehaald voor aparte controle. In Australië geldt een limiet van 350 ml of 350 g voor anorganische poeders. De Europese Unie heeft op verschillende momenten beperkingen voor bepaalde poeders toegepast.

De voorwaarde die het antwoord verandert, is de regulator en de datum. Een poeder die op de ene luchthaven is vrijgesteld, kan op een andere apart worden gecontroleerd. Het cijfer is niet universeel, en de veiligheidspagina van de luchthaven is de plek waar het staat.

Wat helemaal niet kan vliegen

De lijst van wat niet kan vliegen, wordt bepaald door hetzelfde regime voor gevaarlijke goederen en bevat items die zowel in de cabine als in het ruim verboden zijn: explosieven, brandbare stoffen, oxidatiemiddelen, giftige stoffen en radioactief materiaal. Sommige items zijn alleen toegestaan met goedkeuring van de maatschappij, en sommige alleen in de cabine of alleen in het ruim.

De vervoersvoorwaarden van de luchtvaartmaatschappij kunnen strenger zijn dan het minimum van de regulator. Een maatschappij kan een item weigeren dat de regulator toestaat, en kan dat zonder compensatie doen omdat de weigering een veiligheidsbeslissing is, geen contractbreuk. De regel die geldt, is de strengste van de twee.

Uitgewerkte berekening: is deze powerbank toegestaan?

De watt-uurwaarde staat niet altijd vermeld. Deze kan worden berekend uit de spanning en de ampère-uurwaarde op het etiket.

Stap 1: Lees het etiket. Voorbeeld: 3,7 V, 20.000 mAh.
Stap 2: Zet mAh om in Ah. 20.000 mAh / 1.000 = 20 Ah.
Stap 3: Vermenigvuldig spanning met ampère-uren. 3,7 V x 20 Ah = 74 Wh.
Stap 4: Vergelijk met de drempel. 74 Wh is minder dan 100 Wh, dus toegestaan in de cabine onder het standaardregime.
Stap 5: Controleer de regel van de maatschappij. Sommige maatschappijen eisen goedkeuring boven 100 Wh; sommige staan tot 160 Wh met goedkeuring toe; daarboven is vervoer doorgaans verboden.
Stap 6: Controleer de markering. Als de watt-uurwaarde niet op de batterij staat, kan de beveiliging deze weigeren ongeacht de berekende waarde.

Dezelfde berekening geldt voor een laptopbatterij, een camerabatterij en een powerbank. Het cijfer dat beslist, is de watt-uurwaarde, en de voorwaarde die het antwoord verandert, is de drempel die de maatschappij en de regulator publiceren op de datum van reizen.

Wat mensen fout doen, en waarom

De eerste fout is de 100 ml-regel als volumevrijstelling behandelen. De regel is een containerlimiet, en een halflege fles van 200 ml is nog steeds een container van 200 ml. De fout is natuurlijk omdat de regel meestal wordt beschreven als een limiet op hoeveel vloeistof mag worden meegenomen, en de container is de eenheid die wordt gemeten.

De tweede fout is aannemen dat de regel op elke luchthaven hetzelfde is. Dat is niet zo, omdat de regel afhangt van de scanner bij de controle, en de uitrol van scanners ongelijk is. Een passagier die een grote fles door de ene luchthaven heeft gekregen, kan deze op een andere luchthaven geweigerd zien worden, en de weigering is in beide gevallen correct.

De derde fout is een powerbank in de ruimbagage stoppen. Het item is toegestaan, maar de plek niet. De fout is natuurlijk omdat een powerbank op elk ander accessoire lijkt, en de batterijregel meestal wordt uitgelegd in termen van wat verboden is in plaats van waar een toegestaan item mag reizen.

De vierde fout is aannemen dat de luchtvaartmaatschappij de regel bepaalt. De maatschappij handhaaft de regel van de regulator en kan er een eigen regel aan toevoegen, maar stelt het veiligheidsregime niet vast. Wanneer een passagier de gate-agent vraagt waarom de regel anders is dan de vorige vlucht, is het eerlijke antwoord dat de vorige vlucht vanaf een andere luchthaven vertrok.

Waar de cijfers staan

Geen specifieke kosten, toeslagen of afmetingen van een luchtvaartmaatschappij horen op deze pagina, omdat elk cijfer een datum en een regime heeft. De pagina’s per luchtvaartmaatschappij bevatten de gecontroleerde cijfers: de afmetingen van de handbagage, de ruimbagagetoeslag, de batterijdrempels die de maatschappij toepast, en de datum waarop elk is geverifieerd. De veiligheidspagina van de luchthaven bevat de vloeistof- en poederstatus voor die controle. De pagina van de regulator bevat het instrument: Verordening (EU) 2015/1998, de 3-1-1-regel van TSA, de ICAO Technical Instructions, 49 CFR Part 175.

De regel die ertoe doet, is die bij de controle die wordt gepasseerd, en deze wordt bepaald door de regulator van de luchthaven, niet door de maatschappij.