Havayolu Rezervasyon Ücretleri ve Kart Masrafları

Arama sonucundaki fiyat, ödeme ekranındaki fiyatla nadiren aynıdır. İkisi arasında bir uçuş, rezervasyon ücreti, kart masrafı ve döviz çevrim marjı kazanabilir; bunlar toplamda başlık fiyatına çift haneli bir yüzde ekler. Bu ücretlerin her birinin farklı bir yasal dayanağı, farklı bir tetikleyicisi ve önemli olan tek soruya farklı bir yanıtı vardır: ödemezseniz ne olur?

Rezervasyon ücreti aslında ne satın alır

Havayolu rezervasyon ücreti, ulaşım için değil, bir dağıtım kanalı için alınan bir ücrettir. Bir bilet havayolunun kendi web sitesi yerine çağrı merkezi, havaalanı gişesi veya üçüncü taraf acente aracılığıyla satıldığında ortaya çıkar. Ücret, o kanalın maliyetini karşılar: personel zamanı, ödeme işleme ve bazı durumlarda acenteye ödenen komisyon. Devlet vergisi değildir ve yakıt ek ücreti de değildir, ancak genellikle onlarla birlikte gösterilir.

Yasal durum yargı bölgesine göre değişir. Avrupa Birliği’nde, 1008/2008 Sayılı Tüzük Madde 23, nihai fiyatın kaçınılmaz ve öngörülebilir tüm bileşenleri içermesini ve isteğe bağlı ek ücretlerin rezervasyonun başında açıkça bildirilmesini gerektirir. Belirli bir kanal için kaçınılmaz olan bir rezervasyon ücreti bu nedenle başlık fiyatına dahil edilmelidir, sonradan eklenmemelidir. Amerika Birleşik Devletleri’nde, Ulaştırma Bakanlığı’nın tam ücret reklam kuralı (14 CFR 399.84), toplam fiyatın en belirgin rakam olmasını gerektirir, ancak satın alma öncesinde açıklandığı sürece ayrı ücretleri yasaklamaz.

Pratik test, ücretin kaçınılabilir olup olmadığıdır. Aynı bilet havayolunun web sitesinde ücretsiz alınabiliyorsa, ücret o belirli kanal için zorunlu olsa bile özünde isteğe bağlıdır. Havayolu çevrimiçi kanal sunmuyorsa veya ücret tüm kanallar için geçerliyse, ücret kaçınılmazdır ve AB kurallarına göre başlık fiyatına dahil edilmiş olmalıydı. Her iki durumda da ücret vergi değildir ve havayolunun taşıma koşulları aksini söylemedikçe bilet iade edildiğinde geri ödenmez.

Kart masrafları: hâlâ yasal oldukları yerler

Uçuşta kredi kartı ücreti, belirli bir ödeme yöntemini kullanmak için alınan ek ücrettir. Kurallar bölgeye göre keskin biçimde farklılık gösterir.

Avrupa Birliği’nde, Ödeme Hizmetleri Direktifi 2 (PSD2) ve Değişim Ücreti Tüzüğü (2015/751), hem yurt içi hem de sınır ötesi ödemelerde tüketici banka kartı veya kredi kartı için ek ücret alınmasını yasaklar. Bir satıcı, kartın kredi kartı olması veya başka bir ülkede düzenlenmiş olması nedeniyle basitçe ücret ekleyemez. Ticari kartlar (iş kredi kartları) ve bazı dijital cüzdanlar veya banka havaleleri gibi tüzük kapsamında olmayan ödeme yöntemleri için ek ücret hâlâ izin verilebilir.

Amerika Birleşik Devletleri’nde, çoğu eyalette ek ücret alınmasına izin verilir, ancak kart ağı kurallarına ve eyalet yasalarına tabidir. Visa ve Mastercard, satıcının ağları bilgilendirmesi ve satış noktasında ve makbuzda ek ücreti açıklaması koşuluyla işlemin %4’üne kadar ek ücrete izin verir. Connecticut, Massachusetts ve New York dahil bazı eyaletler ek ücreti kısıtlar veya yasaklar. ABD Ulaştırma Bakanlığı kart ek ücretlerini doğrudan düzenlemez, ancak tam ücret reklam kuralı herhangi bir ek ücretin satın alma öncesinde açıklanmasını gerektirir.

Birleşik Krallık’ta, 2012 Tüketici Hakları (Ödeme Ek Ücretleri) Yönetmeliği, Ocak 2018’den itibaren kredi ve banka kartları dahil çoğu ödeme yöntemi için ek ücretleri yasakladı. Bir perakendeci, banka havalesi gibi kendisine karttan daha pahalıya mal olan bir ödeme yöntemi için hâlâ ücret alabilir, ancak ücret gerçek maliyeti yansıtmalıdır.

Döviz çevrimi: en yaygın kaçınılabilir kayıp

Bir havayolu kendi ülkenizin dışında yerleşikse veya ödeme işlemcisi öyleyse, fiyat yabancı bir para biriminde belirtilebilir. Kart düzenleyiciniz bu tutarı kendi döviz kuru üzerinden kendi para biriminize çevirir; bu genellikle bankalararası kura artı küçük bir marja (tipik olarak %0–3) yakındır.

Alternatif olarak, satıcı veya ödeme işlemcisi tutarı sizin için çevirmeyi teklif edebilir ve ödeme ekranında fiyatı kendi para biriminizde sunabilir. Bu, dinamik döviz çevrimidir (DCC). DCC için kullanılan kur, kart düzenleyiciniz tarafından değil, satıcı veya işlemcisi tarafından belirlenir ve tipik olarak bankalararası kura göre %3–10’luk bir marj içerir. Marj her zaman ayrı bir satır olarak açıklanmaz; döviz kuruna gömülüdür.

Kural basittir: her zaman satıcının para biriminde ödeyin. Havayolu euro bölgesinde yerleşikse euro olarak ödeyin. Birleşik Krallık’ta yerleşikse sterlin olarak ödeyin. Kendi para biriminizde öderseniz, neredeyse her zaman kart düzenleyicinizinkinden daha kötü olan satıcının döviz kurunu kabul ediyorsunuz demektir. Tek istisna, kart düzenleyicinizin DCC marjını aşan bir yabancı işlem ücreti almasıdır; bu AB’de tüketici kartları için nadirdir ve ABD’de giderek daha nadir hale gelmektedir.

İşlenmiş hesaplama: başlık fiyatından gerçek toplama

Bir euro bölgesi havayolunun 200 EUR’dan reklamını yaptığı bir ücret olduğunu varsayalım. Yabancı işlem ücreti olmayan ve bankalararası kura göre %0,5 marjlı bir ABD kredi kartıyla ödeme yapıyorsunuz. Havayolu çağrı merkezi rezervasyonları için 15 EUR rezervasyon ücreti alıyor, ancak aynı bilet çevrimiçi olarak ücretsiz mevcut. Ödeme ekranında, ödeme işlemcisi size 1,10 USD/EUR kurundan USD olarak faturalandırmayı teklif ediyor, bankalararası kur ise 1,15 USD/EUR.

Adım 1: EUR cinsinden temel ücret
200 EUR

Adım 2: Rezervasyon ücretini ekle (telefonla rezervasyon yapılırsa)
200 + 15 = 215 EUR

Adım 3: Ödeme para birimini seç
Seçenek A: EUR olarak öde (satıcının para birimi)
Seçenek B: USD olarak öde (dinamik döviz çevrimi)

Adım 4: USD'ye çevir
Seçenek A: 215 EUR × 1,15 USD/EUR = 247,25 USD
Seçenek B: 215 EUR × 1,10 USD/EUR = 236,50 USD

Adım 5: Kart düzenleyici marjını ekle (yalnızca Seçenek A)
247,25 USD × 1,005 = 248,49 USD

Adım 6: Toplamları karşılaştır
Seçenek A: 248,49 USD
Seçenek B: 236,50 USD

Adım 7: DCC marjını not et
DCC kuru (1,10) vs. bankalararası (1,15) = %4,35 daha kötü
Kart marjına rağmen, Seçenek A 11,99 USD daha ucuz

Bu örnekte, satıcının para biriminde ödemek 11,99 USD veya toplamın yaklaşık %4,8’ini tasarruf ettirir. Rezervasyon ücreti, ödenirse, 15 EUR veya temel ücretin yaklaşık %7,5’ini ekler. Her ikisi de kaçınılabilir: rezervasyon ücreti çevrimiçi kanalı kullanarak, DCC marjı satıcının para birimini seçerek.

Toplam ödeme ekranında neden değişir

Ödeme ekranı, satıcının maliyet yapısının görünür hale geldiği yerdir. 200 EUR’dan reklamı yapılan bir ücret, havayoluna 15 EUR’ya mal olan bir kanal aracılığıyla satılabilir, %1,5’e mal olan bir kartla işlenebilir ve %4’e mal olan bir kurla çevrilebilir. Bu maliyetlerin her biri ya ayrı bir satır olarak yansıtılır ya da fiyata gömülür. Havayolunun kendi web sitesi bir çağrı merkezinden daha düşük maliyetlere sahip olabilir ve satıcının para biriminde doğrudan kart ödemesi bir DCC işleminden daha düşük maliyetlere sahip olabilir.

AB’nin tam ücret reklam kuralı, nihai fiyatın baştan gösterilmesini gerektirir, ancak bu ücretin kendisi için geçerlidir, isteğe bağlı ekstralar için değil. Çevrimiçi olarak kaçınılabilir bir rezervasyon ücreti isteğe bağlı bir ekstradır. PSD2 tarafından yasaklanan bir kart ek ücreti tüketici kartları için hiç görünmemelidir. DCC marjı bir ücret değil, bir döviz kurudur ve tam ücret kuralı kapsamında değildir.

İnsanların yanlış anladığı şeyler

En yaygın hata, ödeme ekranındaki toplamı havayolunun fiyatı olarak görmektir. Öyle değildir. Havayolunun fiyatı, dağıtım kanalının maliyeti, ödeme işlemcisinin maliyeti ve döviz çevrim marjının toplamıdır. Bunların her biri ayrılabilir ve çoğu durumda kaçınılabilir.

İkinci bir hata, kredi kartı ücretinin her zaman yasa dışı olduğunu varsaymaktır. AB’de tüketici kartları için yasa dışıdır, ancak ticari kartlar için değildir. ABD’de çoğu eyalette yasaldır ancak ağ kurallarına ve eyalet yasasına tabidir. Yanıtı değiştiren koşul, havayolu değil, kart türü ve yargı bölgesidir.

Üçüncü bir hata, daha uygun geldiği için dinamik döviz çevrimini kabul etmektir. Kolaylık gerçektir: tutar kendi para biriminizde gösterilir ve ne ödeyeceğinizi bilirsiniz. Ancak kur, kart düzenleyiciniz tarafından değil, satıcı tarafından belirlenir ve marj tipik olarak %3–10’dur. DCC’nin daha ucuz olduğu tek zaman, kart düzenleyicinizin yabancı işlem ücretinin DCC marjını aşmasıdır; bu AB’de tüketici kartları için nadirdir ve ABD’de giderek daha nadir hale gelmektedir.

Dördüncü bir hata, rezervasyon ücretinin bir vergi olduğunu varsaymaktır. Değildir. Bir dağıtım kanalı için alınan bir ücrettir ve genellikle çevrimiçi rezervasyon yaparak kaçınılabilir. Havayolu çevrimiçi kanal sunmuyorsa veya ücret tüm kanallar için geçerliyse, ücret kaçınılmazdır ve AB kurallarına göre başlık fiyatına dahil edilmiş olmalıydı.

Her ek ücretin tabi tutulması gereken test

Arama sonucu ile ödeme ekranı arasında görünen herhangi bir ücreti ödemeden önce, satın almasaydınız ne olacağını sorun. Yanıt hâlâ bir biletiniz olacağıysa, ücret isteğe bağlıdır ve mümkünse kaçınılmalıdır. Yanıt bir biletiniz olmayacağıysa, ücret ücretin bir parçasıdır ve baştan açıklanmalıydı.

Çağrı merkezi rezervasyonu için alınan rezervasyon ücreti, havayolu çevrimiçi kanal sunuyorsa kaçınılabilir. Tüketici kredi kartı için alınan kart ek ücreti AB’de kaçınılabilir çünkü yasaktır. DCC marjı, satıcının para biriminde ödeyerek kaçınılabilir. Her durumda, rakamı değiştiren koşul kanal, kart türü veya seçtiğiniz para birimidir.

Bu sayfa tıbbi tavsiye sağlamaz. Yeme bozukluğu ile mücadele ediyorsanız, National Eating Disorders Association (NEDA) yardım hattına 1-800-931-2237 (ABD) veya Beat yardım hattına 0808 801 0677 (BK) başvurun.